Indianen nu.

Diverse onderwerpen.

Hoe gaat het met de Indianen van vandaag?
Als het goed ging met de hedendaagse Indianen zouden er geen
doelstellingen zijn die voor deze mensen zouden opkomen.
Omdat deze organisaties, stichtingen en groeperingen dan overbodig zouden zijn.
Helaas de werkelijkheid is zeer bedroevend.

Enkele voorbeelden leest u hier:

Indianencultuur: synoniem aan gangcultuur?
09-11-2011.

Er zijn nog nooit zoveel Amerikanen geweest die onder de armoedegrens leven. Het gaat om 49 miljoen mensen, zo'n 16 procent van de totale Amerikaanse bevolking. Dat heeft het Amerikaanse Bureau voor de Statistiek bekendgemaakt. Het bureau had in september ook al onderzoek gedaan, toen waren de cijfers lager.

De nieuwe cijfers zijn gebaseerd op een nieuwe rekenmethode die beter kijkt naar dagelijkse uitgaven. Daaruit blijkt dat met name de armoede onder Aziaten, Latino's en ouderen in de VS hoger is dan werd gedacht. De laatste groep kampt met torenhoge medische uitgaven, waardoor ze maar heel weinig geld overhouden om van te leven. Eén op de zes ouderen leeft dan ook in armoede.

Indianen

Er is nog een bevolkinsgroep die te kampen heeft met armoede: de indianen. In het bovenstaande onderzoek werden cijfers over deze groep niet opgenomen omdat de groep daarvoor te klein is. Maar uit ander onderzoek blijkt dat het armoedecijfer onder indianen in reservaten in 2010 ongeveer 28,4 procent was, tegen 24 procent onder de indianen in heel Amerika.

Er is ook veel werkloosheid; er zijn weinig banen in de reservaten. Scholen vormen de grootste werkgever. Daarna komen de post en de stammenpolitie. Maar omdat je voor die banen een middelbare schoolopleiding nodig hebt, komen veel inwoners daar niet voor in aanmerking. Het aantal indianen in reservaten dat voor z'n middelbare school slaagt, is de helft van het totaal aantal indianen met een diploma; meer dan 10 procent heeft helemaal geen middelbare schoolopleiding.

Daarnaast hebben ze te kampen met slecht onderwijs, weinig toegang tot gezondheidszorg en slechte behuizing.

Pine Ridge

De armste plek in Amerika is het Pine Ridge reservaat in South Dakota. Onze correspondent zocht het indianenreservaat op. De werkloosheid is daar zo'n 85 procent. Jongeren belanden bijna automatisch in bendes. "Als de zon eenmaal onder is, is het hier niet meer veilig op straat. Dan kun je maar beter goed achterom kijken", vertelt één van hen. De reportage zie je hiernaast.

http://nos.nl/op3/video/311709-als-de-zon-onder-is-is-het-hier-niet-meer-veilig.html

 

Zelfmoordplaag bij de Oglala Lakota.

Bron: Maggie Dunne
Stichter van het project PEACE (Pine rirgE Aid for Children), Colgate University
2009.

Ik ben bijzonder bedroefd te moeten meedelen dat zelfmoord een epidemie geworden is in het reservaat van de Oglala Lakota Sioux in Pine Ridge, Zuid Dakota. In december 2009 heeft de Voorzitster van de Oglala Lakota Sioux, Theresa Two Bulls, de noodstoestand uitgeroepen. Deze aktie werd ondernomen op het einde van het jaar waarin zelfmoord een ongekende omvang nam en op het einde van de maand waarin vier tieners van de stam een einde maakten aan hun leven.

Verleden maand deelde een nieuwe schoolhoofd mij zijn frustraties mee over te toename van zelfmoord bij tieners. Op het ogenblik telt de school maar 25% aanwezige leerlingen. Zijn school, onvoldoende gesubsidiëerd, heeft niet genoeg schoolboeken en het gemoed van de leerlingen en hun leerkrachten staat op een bijzonder laag pitje. Hij zegt dat de laatste zelfmoordgolf bij de kinderen vragen doen rijzen over de waarde van hun leven en het nut verder te leren. Hij vraagt bijkomende hulp voor zijn leerlingen.

Indien zulke zelfmoordgolf binnen een andere gemeenschap van de Verenigde Staten voorkwam, zou ze ongetwijfeld het nieuws halen.

Maar wat veroorzaakt deze crisis bij de kinderen ? Hun moed zakt hen in de schoenen tegenover economische en sociale hinderpalen die hen onoverwinnelijk lijken. Er heerst armoede over een gebied zo groot als Connecticut, er is amper openbaar vervoer, drinkwater is schaars, de werkloosheid ligt hoger dan 60 %, er is geen sanitaire voorziening, geen controle op voortplanting van de dieren en de meeste inwoners hebben toegang tot internet als ze dan een pc hebben laat staan een wagen. De Lakota hebben geen bron van inkomsten en moeten op hulp rekenen voor alles.

Maar de problemen stoppen niet aan de grenzen van het reservaat. Justitie neemt aan dat een op de drie Native vrouw in de loop van haar leven wordt verkracht. Amnesty International verklaart dat 85% van de verkrachtingen door non-Native mannen worden gepleegd. Deze verbijsterende statistieken geven een beeld van de systematische problemen binnen het reservaat en de omliggende gemeenschappen waar Native vrouwen blijkbaar voor gemakkelijke prooien worden aanzien.

In mijn hoedanigheid van pleiter bij de regering opdat ze haar beleid tegenover inboorlingen zou herzien en als stichter van een stichting die de kinderen van het reservaat tracht te helpen, de Lakota Pine Ridge Children's Enrichment Project, Ltd (LPRCEP), hoor ik vaak: maar wat kan één enkele persoon aanvangen om deze problemen op te lossen. Daar op antwoord ik steenvast dat wij allemaal iets kunnen doen door de mensen te informeren.

Indien u zicht afvraagt waar te beginnen, luidt het antwoord: overal - het merendeel van onze landgenoten hebben niet het minste vermoeden dat er zulke extreem armoede heerst binnen onze grenzen, en weten niet wat de Lakota van Pine Ridge, waar de levensverwachtingen lager zijn dan waar ook in de westerse wereld, dagelijks meemaken. Geschiedenis heeft ons geleerd dat de regering geen maatregelen treft indien er geen druk op haar wordt uitgeoefend, maar om dat te bereiken moet de bevolking wakker geschud worden.

Hoewel de Obama-administratie al wat ondernomen heeft om verarmde Native American gemeenschappen te helpen (zoals het verhogen van staatsubsidies en andere programma's) blijft er veel te doen. De Oglala Lakota Sioux van Pine Ridge moeten economische en sociale hindernissen overwinnen, hun infrastructuur ligt ook plat. Maar ze hebben hulp nodig. Wanneer mensen geen werk hebben, geen water, geen verwarming, geen degelijke medische hulp, geen schoeisel of mantels om zich tegen de barre weersomstandigheden op de reserves te beschermen, zullen ze nooit aanvaardbare leefomstandigheden bereiken en zullen in armoede blijven verkommen. De inwoners van Pine Ridge, alsook andere gemarginaliseerde gemeenschappen, aan het kader van armoede te onttrekken, vraagt een enorme investering aan geld, tijd en energie.

Het wordt hoog tijd dat de regering van de Verenigde Staten stappen onderneemt om de Oglala Lakota - en andere Native gemeenschappen in dezelfde situatie - uit de problemen te helpen en er voor zorgt dat ze financieel onafhankelijk worden. De investeringen zullen in het niets verdwijnen vergeleken met de geredde leven en wat uitgespaard zal worden indien de Lakota hun eigen behoeften kunnen voorzien. Lakotas verliezen geen villa's, yachten of een dikbetaalde job op Wall Street, ze verliezen enkel hun leven.


Het Lakota volk zegt in haar gebeden "Mitakuye Oyasin" wat letterlijk "Wij Zijn Aan Elkaar Verwant" betekent. Deze tak van de amerikaanse familie heeft uw hulp nodig. Doe uw deel van het werk door uw vrienden, buren, verkozenen in te lichten. .

PS: te delen met uw vrienden en uw vrienden met hun vrienden.

Hierbij een aantal stukjes vertaald uit het artikel "The arrogance
of ignorance" van Stephanie M. Schwartz, freelance schrijfster en
lid van de Native American Journalists Association. ( = De Indiaans-
Amerikaanse journalisten vereniging) Gepubliceerd op 15 oktober 2006

We hebben Stephanie's goedkeuring gevraagd en gekregen.
Het volledig origineel is te vinden op:
http://www.silvrdrach.homestead.com/Schwartz_2006_Oct_15.html

Een speciaal onderzoeks rapport over het leven, de omstandigheden en
de hoop op het Pine Ridge Oglala Lakota (Sioux) Reservaat in Zuid-Dakota.

De arrogantie van onwetendheid

"Dit is een artikel met feiten over het leven van de hedendaagse
Indianen, een onderwerp wat je amper tegenkomt in het doorsnee Ame-
rikaanse nieuws. Het is geen pleidooi voor liefdadigheid en het doel
is niet om medelijden te vragen. Het is een poging om de onwetendheid
te verdrijven. Een aanzienlijke, doordringende, maatschappelijke on-
wetendheid vol met illussies. Alleen met kennis en begrip kunnen op-
lossingen gevonden worden, maar men moet eerst de feiten kennen. Dan
is het aan de lezer wat daarmee te doen.

Verborgen, uit het zicht maar wel middenin het Amerikaanse landschap
liggen de beetje bekende of vergeten reservaten van de inheemse inwo-
ners van de VS. Helaas weet de doorsnee bewoner van Amerika erg weinig
van deze reservaten, behalve dan de geromantiseerde, gekarikatuureerde
versies die ze zien in de films. Of de stereotypes uit de media, zoals
de zogenaamde 'casino rijke' Indianen. De meeste gaan ervan uit dat wat
er ook aan armoede bestaat op het reservaat, te vergelijken is met wat
zij als armoede ervaren. Dat is dus de arrogantie van onwetendheid."

Stephanie M. Schwartz , Link Center president en directeur, overleed op
17 augustus 2009.
Haar plotselinge dood is een tragisch verlies voor haar familie, vrienden en de
Lakota mensen die ze geserveerd en geliefd.

Hartziekten belangrijkste doodsoorzaak Indianen

Bron: Regina van de Berg 22-05-2005.

Mei 2005- Hartziekten zijn de belangrijkste doodsoorzaken
onder Noord-Amerikaanse Indianen en Indianen uit Alaska.
Indianen krijgen bijna 2x zo vaak een hartaanval als de
Amerikaanse bevolking in zijn algemeenheid.Dat is de uit-
komst van een studie gedaan door de Indiaanse gezondheids-
dienst en de Centra voor Ziektepreventie (Centers for Di-
sease Control and Prevention). De uitkomsten zijn 16 Mei
naar buiten gebracht met de publicatie van de ‘Atlas of Heart
Disease and Stroke Among American Indians and Alaska
Natives'. Aanvullend kan worden gesteld dat de cijfers voor
vroegtijdige hart en vaatziekten hoger zijn onder deze bevol
-kingsgroep dan onder welk ander ras of minderheidsgroep
dan ook in Amerika. Een beroerte is ook de zesde belang-
rijkste doodsoorzaak geworden onder de Indianen.

Demografische informatie:

Het bijna 29 km2 grote Pine Ridge reservaat is het op één na grootste
Indianen reservaat in de VS. Het is verdeeld in 8 districten: Eagle Nest,
Pass Creek, Wakpamni, LaCreek, Pine Ridge, White Clay, Medicine Root,
Porcupine, en Wounded Knee.

Op het reservaat wonen 40,000 mensen, 35% is onder de 18 jaar. De laat-
ste staats volkstelling toont dat de gemiddelde leeftijd op Pine Ridge
20.6 jaar is. Bijna de helft van de bewoners staat geregistreerd als
zijnde lid van de Oglala Lakota Sioux Nation. Wat ook uit de telling
naar voren kwam is dat 58.7% van de grootouders op het reservaat ver-
antwoordelijk is voor de opvoeding van de kleinkinderen.

Arbeidsproces informatie:

Uit recente onderzoeken is naar voren gekomen dat het gemiddelde in-
komen op Pine Ridge $2,600 to $3,500 per jaar is.

Verder is 83-85% van de bewoners werkloos, en dat is zelfs nog meer
gedurende de wintermaanden omdat het dan moeilijker is ver buiten het
reservaat te reizen. Daarom leeft 97% van de bewoners op Pine Ridge
onder de armoedegrens.

De levensduur verwachting en gezondheidszorg:

Er is uit sommige onderzoeken naar voren gekomen dat de levens-
duur verwachting voor de bewoners 48 jaar oud is voor mannen en
52 jaar oud voor vrouwen. Andere onderzoeken komen met een gemid-
delde levensduur verwachting van 45 jaar oud. Deze statistieken
komen dus helemaal niet in de buurt van de gemiddelde levensduur
verwachting van Amerikaanse burgers over het geheel genomen.

Het aantal zelfmoorden onder tieners is op het Pine Ridge reservaat
150% hoger dan het landelijke gemiddelde voor deze leeftijdsgroep.

Meer dan de helft van de volwassenen op de reservaten hebben te ma-
ken met verslaving en ziekten, zoals alcoholisme, hart afwijkingen,
kanker, diabetes en een verkeerd voedingspatroon. Het aantal mensen
met diabetes en tubercolose is op Pine Ridge 800% hoger dan bij de rest
van de Amerikaanse bevolking. Verder zijn de aantallen van de vrou-
wen met baarmoederhalskanker 500% hoger dan de rest van de Ame-
rikaanse bevolking. Er is gerapporteerd dat 60% van de huizen op
Pine Ridge onveilig zijn door giftige schimmels in muren.

Veel bewoners op reservaten hebben geen gezondheidszorg omdat de
medische faciliteiten die al geinteresseerd zijn hun zorg te bied-
en veel te ver weg zijn, en meestal een tekort aan personeel en de
juiste medische apperatuur hebben.

Onderwijs:

Zo'n 70% van de schoolgaande kinderen stoppen voortijdig met school.
Er wordt op Pine Ridge maar 10% aan onderwijs geboden vergeleken met
scholen daarbuiten. Het verloop van leraren is 800% meer an het lande-
lijke gemiddelde.

Woon conditie en daklozen:

De kleine huizen op het Pine Ridge reservaat zitten vaak overvol, waar-
door veel familieleden dakloos worden en vaak tenten en auto's gebrui-
ken als onderdak. Veel families wonen in oude houten huisjes of in ver-
waarloosde (sta) caravans.

Schande! Uranium op Indiaans grondgebied.

Het is helaas nog steeds zo dat de Indiaanse bevolking nog steeds moet knokken voor hun voortbestaan.
Zij het niet meer zoals vroeger, is het waar zij nu tegen vechten zeker nog vele malen erger.
Het afgraven op Indiaans grondgebied naar bodemschatten gaat nog steeds onverhinderd door.
Zoals naar steenkool, en Uranium.
Bij het afgraven naar deze bodemschatten komen vaak levensgevaarlijke
stoffen vrij die de gezondheid van de Indianen ernstig aantasten.
Want Uranium is zeer kankerverwekkend.
De Mohawks en de Akwessasne wonen in deze omliggende fabrieken
waar het gevaarlijke Uraniumafval rechtstreeks geloosd wordt in de rivieren.
Het land is nu zo ernstig aangetast dat grote stukken land voor vele jaren besmet zal blijven.
En het water moet nu buiten de rivieren worden aangevoerd.
Al jaren tracht het Amerikaanse ministerie van Energie de Indiaanse
bevolking over te halen om kernafval op Indiaans grondgebied op te slaan.
In ruil hiervoor zouden ze federale subsidies voor gezondheidszorg en onderwijs voor krijgen.
De Indiaanse leiders noemen dit terecht “chantage”.
Als de Mescalero’s en de Goshute bereid zijn om kernafval op te slaan
op hun land, moeten zij 450 acres reservaatland afstaan voor een opslag van 10.000 ton afval.
Het zou uit meer dan 70 kernreactoren uit het hele land moeten worden aangevoerd.
Of het niet genoeg was, en de Goshute nog niet genoeg beledigd waren
plaatste de Ministerie van Energie bij wijze van het zogenaamde
wenproject een container zoals deze gebruikt wordt voor
transport van kernafval naast de plaatselijke supermarkt.
In 1992 tekende de Goshute een resolutie tegen de
opslag van kernafval op hun grondgebied.
Veel Indiaanse leiders menen dat de MRS-project een ernstige
bedreiging zal vormen voor het voortbestaan van de Indiaanse bevolking.
Als op het moment de federale overheid gaat snoeien in fondsen
die voor de Indianen bestemd zijn, zullen ze de Indianen
miljoenen dollars aanbieden voor Uranium afval.
De Indiaanse senator Ben Nigthorse Campbell antwoordde
hierop: “Het is net als met de oude verdragen.
De overheid speelt nog altijd hetzelfde spel, als de nood
maar hoog genoeg is, ben je bereid alles te tekenen.”

 

Jonge Indianen hebben geen toekomst in Amerika.
Bron het Nieuwsblad 12-08-2005.

In de verenigde staten zijn er 2 miljoen Indianen.
De jongeren leven er niet altijd in de beste omstandigheden.
Er zijn 575 erkende stammen.

Jonge Indianen (15 tot 24 jaar) plegen dubbel
zoveel zelfmoord als andere Amerikanen.
Het alcoholisme bij Indiaanse jongeren ( 15 tot 27 jaar)
is 17 keer groter dan dat van een gemiddelde Amerikaan.
38 procent van de Indiaanse kinderen tot 11 jaar leeft onder
de armoegrens, dat is dubbele van de gemiddelde Amerikaan.
Moord is de tweede doodsoorzaak bij Indiaanse jongeren
onder de 14 jaar, de derde doodsoorzaak bij 15 tot 24 jarigen.
Eén op de zes Indiaanse mannen is werkloos,
in de rest van de VS is dat één op zestien.

Zelfmoord aanslagen komt al heel lang voor bij Indiaanse jongeren.
Waar het leven in reservaten vaak uitzichtloos is.
In de laatste maanden van 1995 werd de Webequie First Nation in
Noordelijke Ontario opgeschrikt door een aantal zelfmoorden onder jongeren.
Op zeer dringende verzoek van Indiaanse leiders zijn zo’n 20 maatschappelijk
werkers naar het reservaat gegaan om de ongeveer 600 tellende inwoners
te helpen de klachten en problemen waar veel jongeren mee kampen te verwerken.
Vier jongeren die overleden zijn waren jongens van rond de 14 jaar oud.
Chief Jim Morris van de Nishnawbe-Aski First Nation
zegt dat zijn volk erg bang is door deze zelfmoordacties.
Jim Morris zei dit in een interview met Canadese reporters.
Zelfmoord bestaat al lang onder het Indiaanse bevolking en is schrikbarend hoog.
De statistieken hebben aangegeven dat onder de Indiaanse jongeren
vijf maal vaker zelfmoordacties wordt gepleegd dan onder hun niet Indiaans leeftijdsgenoten.
Dit uit het rapport van de Assembly of de First Nations.
Een groot deel van zelfmoordacties hebben te maken
met kostscholen en het geweld binnen deze muren.
In 1994 pleegde uit Noordelijk Ontario 13 jongeren zelfmoord.
Variërend van leeftijd van 15 tot 25 jaar, en in 1995 nogmaals 13 jongeren.
Jim Morris zegt dat de hoge zelfmoordacties deels te wijten aan de
negatieve leefomstandigheden en de verslaving, armoede,
ontoereikende huisvesting waarin deze Indianen moeten leven.
Deze zelfmoordacties spelen niet alleen af onder het Indiaanse bevolkingsgroepen.
Ook onder het Innu volk is bekend dat zelfdoding voorkomt.
In Newfoundland een dorpje met zo’n +/- 500 inwoners staat bekend als zelfmoord dorp.
In 1993 namen 6 kinderen in de leeftijd van 12 tot 14 jaar een
gezamenlijke poging tot zelfmoord, een week later nog eens 3 jongeren.
Deze in armoede gewortelde ellende begon omstreeks 1967 toen
zij gedwongen werden te verhuizen van vaste land naar het eiland.
De Canadese regering verzaakte haar plicht en
verwaarloosde de Innu in de daar op volgende jaren.
De beloftes van goede huisvesting, watervoorziening, rioleringssystemen,
toegezegde vissersboten zijn op de dag als vandaag nog steeds niet aangekomen.
Tot een aantal jaren geleden leefde deze trotse nomadische gemeenschap
nog van de jacht en de visvangst in de binnenlanden van Labrador.
Nu leven de Innu aan het eind van een economisch doodlopende straat zonder uitzicht van toekomst.
De frustratie over deze onmenselijke behandeling door de Canadese regering
uit zich nu in een hoge percentage van zelfmoord, zelfmoord pogingen en drankmisbruik.
De hoop is er lang geleden vervlogen en de kinderen zien er al jong geen toekomst meer in hun voortbestaan.
Vaak beginnen ze al op zeer jonge leeftijd benzine of oplosmiddelen te snuiven dat vaak met een dodelijke afloop.
Alle inwoners van de Innu hebben al eens overwogen zichzelf van het leven te beroven.
Het zal aan de Canadese regering liggen in hoeverre mensenrechten beleid deze zware last wil blijven dragen.

 

Smeekbede Indianen: “Erken ons als bedreigde diersoort”.

De Samish Indianen hebben de Amerikaanse ministerie van binnenlandse
zaken in een petitie gevraagd om bescherming als bedreigde diersoort.
Deze Indianen strijden al jaren zonder succes voor erkenning als stam.
“Wellicht worden wij als dieren beter behandeld dan als mensen.”
Aldus de woordvoeder van de Indianen.
Leiders van de groep van ongeveer zeshonderd Indianen verklaarden te
hopen met hun onorthodoxe stap de minister zo ver te krijgen de weigering
ongedaan te maken van het bureau voor Indiaanse zaken om de Samish als stam te erkennen en visrechten te verlenen.
Het bureau voor Indiaanse zaken heeft bepaald dat de Samish geen aanspraak
op visrechten kunnen maken, omdat zij geen vaste gemeenschap of stam meer vormen.

(Bron uit 1987).

Vervolg:

Visrechten Noordwestkust voor wel/niet erkent volk.
Bron NCIV. 06-05-2004.

Op drie Mei ging de Samish Indian Nation uit Washington State naar het
gerechtshof om de strijd voor visrechten te hervatten die aan verdragsindianen
zijn toegekend onder het zogenaamde “Bolt besluit” van 1974.
De hoorzittingvond plaats in Seattle.
Als de Samish deze zaak zouden winnen, zullen er meer hoorzittingen
volgen alwaar de Samish dan trachten te bewijzen dat ze visrechten hebben onder het verdrag van Point Elliot uit 1855.
(één van de belangrijkste verdragen tussen de Indianen van de Westkust en de federale overheid in Washington).
De Samish hebben dit verdrag destijds ook ondertekend en vallen dus binnen de categorie “verdragsindianen”.
Maar in 1969 zijn ze samen met een aantal andere volken door het
BIA ( Bureau of Indian affairs) ‘per ongeluk’ van de lijst van erkende stammen gehaald.
Pas in 1974 kregen de Samish van deze fout te horen toen een lokale
rechter erkende dat veertien stammen uit de regio recht hadden op de helft van de visoogst van de staat.

De Samish hoorden daar toen niet bij omdat ze niet federaal erkend zouden zijn.
De Samish vochten dit “Boldt besluit” aan met het argument dat het gebaseerd was op een fout van de BIA.
Die rechtszaak (en een beroep) verloren ze in 1979.
In 1996 herkreeg het volk zijn federale status maar niet het recht om te vissen.
Vandaar nu opnieuw een rechtszaak…

 

Assimilatie contra Pan-Indianisme.
“Zolang het gras zal groeien en het water stromen”

De demografische resultaten van deze ontmoeting met onze beschaving
waren in die periode groter dan tijdens de hiervoor ogenschijnlijk
meer in aanmerking komende jaren van gewapend verzet.
Het inheemse bevolkingscijfers liep zo snel terug, dat de spoedige verdwijning
van de Indianen algemeen werd aangenomen; de wens was,
althans in regerings kringen, de vader van de gedachte.
Hoewel de ontwikkeling vanaf circa 1920 een opgaande lijn vertoont, blijkt
de uitstervingsmythe zich via talrijke “herziene aardrijkskundeboekjes te handhaven.
Nadat men de Indianen in reservaten had samen gedreven, waren
de openlijke verdelgingsoorlogen niet meer mogelijk.
Sindsdien was het de Indiaanse geesteswereld, waarop de aanvallen werden gericht.
Tot 1933 bleef de verkavelingwet van de Indiaanse gebied van kracht.
Ondermijning van de groepseenheid door individualisering der Indianen was hiervan het doel.
Hiertoe werd van de collectieve stamgrond aan elke familie een stuk
toegewezen; het resterende deel werd door blanken overgenomen.
Zo verdween 364.000km2 grond die eertijds in plechtige verdragen was
toegekend, “Zolang het gras zal groeien en het water stromen”.
Eveneens tot 1933 bleef iedere religieuze uiting wettelijk verboden.

 

 

Zijn Indianen Corrupt?

 

In de vele jaren dat ik mij inzet voor de belangen van Indianen heb ik vele bizarre uitspraken
van mensen moeten aanhoren hoe zij denken en vinden van Indianen.
Ik wil ze daarom ook niet allemaal gaan opnoemen of herhalen om mensen tot bepaalde
gedachten of ideën te brengen.
Want vele van deze uitspraken kwam voort uit onwetendheid van mensen die niet goed
op de hoogte zijn van de situatie van veel Native Americans.
Soms vertellen mensen onzin of halve waarheden als het gaat om Indianen.
Net als vroeger is dit nog erg weinig veranderd en worden deze mensen als minderwaardig
beschouwd.
Minderwaardig omdat wij deze mensen in feite niets gunnen.
Het zijn toch maar wilde Indianen of scalpenjagers etc.
Maar is dat wel zo?

Een volk wat ooit van alles was ontdaan van wat hem lief was door blanken, is in de tijd als deze zich
aan het herstellen.
Een volk dat zich aan de levenswijze van de blanke moest aanpassen en gedwongen was zijn vrije
bestaan op te geven wordt tegenwoordig als een corrupt volk gezien.

Het is inmiddels bewezen dat de Native American niet zo dom lijkt te zijn als waar wij blanken
hem voor hielden.
Zelf in deze tijd worden er vaak nog domme grappen verteld door blanken over Indianen.
Waarom doet een Indiaan dit, of waarom doet een Indiaan dat......

SMAKELOOS!!!!

Al vele jaren zet ik mij in voor de belangen van Indianen die in erbarmelijke omstandigheden in
Reservaten moeten leven.
Daar is niets mis mee, en wordt door veel Native Americans zeer gewaardeerd.
Uiteraard mogen wij niet vergeten dat er ook Indianen zijn die het goed hebben en zich in hun
levensonderhoud goed kunnen bedruipen.
Sommige runnen o.a. Casino's, andere bezitten vliegtuigmaatschappijen, of Horeca's.
Om enkele voorbeelden te noemen.
En ook Computers hebben bij veel Indianen hun intrede gedaan.

Onlangs op 09-12-06 zijn de Indianenstam de Seminole ook in bezit van een Horeca en
Casinoketen Hard Rock Café in Engeland.
Daar werd een bedrag voor neergeteld van maar liefst 742 miljoen euro.

Ineens stroomde er kritiek bij mij binnen.
Want de Native American zouden niet zo arm zijn welke wij aan onze bezoekers zouden mededelen.
Aan de ene kant is het waar, en ook weer niet waar!
Omdat er inderdaad ook rijke Indianen zijn, maar ook heel veel armoe bij weer andere Indiaanse
volken.
En voor die laatste groep staan wij als doelstelling in.
Anderzijds werd er medegedeeld dat de Native American een corrupt volk zou zijn.
Nu kunnen we natuurlijk eindeloze discussies over houden of dit nu wel of niet waar is.

Maar een volk dat van alles was ontdaan van wat hem ooit lief was, weet zich nog steeds
staande te houden in de wereld van zaken doen.
Zoals de blanke ooit eens met kralen en spiegeltjes en later met Whisky en kogels het
land van de Indianen afnam.

Wie is er dan werkelijk corrupt?

De geschiedenis van Suriname.

Imenayare of wel Willem Koning verteld.

15-02-2008.

Inmiddels is in Suriname 9 augustus  officieel uitgeroepen tot De Dag van de Inheemsen.
Dit staat helaas wel in schril contrast tot de houding van de overheid die o.a samen met de V.S het zelfbeschikkingsrecht van Inheemse volken weigert te ratificeren.
Dit heeft overduidelijk direct te maken met expoitatie van de binnenlanden.
De vernietiging van het Amazone bos gaat gestaag door.
De Inheemse gemeenschappen zijn daar ook regelrecht slachtoffer van.
Met name de kwiklozingen in de rivieren, die afkomstig zijn van veelal illegale gouddelvers zijn levensbedreigend.
Het kwik komt in het lichaam via vis ,waar rivierbewoners sterk afhankelijk van zijn.
Zo ook  vormen houtkap,mijnbouw en onstluiting van het binnenland een concrete bedreiging  voor in het bijzonder flora en fauna.
De `ontwikkeling`van Suriname is een zaak waar de ongerepte natuur maar gedeeltelijk een rol in speelt.
In eerste instantie staan ontwikkelingsprojecten in het kader van economisch belang. 
Alhoewel er pilotprojecten en initiatieven lopen ,gericht op duurzaam eco-toerisme,is het gros van de initiatieven erop gericht prestigieuze objecten  te realiseren van urbaniserende/ en/of industrieele aard.
Grootschalige landbouw-en veebedrijven waarin monocultuur wordt gestimuleerd hebben ook een ontwrichtend effect op de natuurlijke balans.
Wel is het merkbaar dat vooral de jonge generatie `indianen´in Suriname zich nadrukkelijk bewuster is van de eigen identiteit dan  een generatie terug.Het minderwaardigheidscomplex
dat generaties lang aanwezig was, lijkt te zijn verdwenen.
Vroeger moest je je schamen dat je´Indiaan`was.
Kinderen werden geslagen als ze hun eigen taal spraken en bij niet-inheemse pleeggezinnen ondergebracht.
´Indianen´ die vroeger naar de stad kwamen spraken vaak noch surinaams, noch nederlands en
waren daardoor erg zwijgzaam.
Een Kalinja spreekwoord luidt`awomepary se ayata,irupa koro etatome´, als je iets wilt leren moet je goed kunnen luisteren.
Dit werd door de stadsbevolking vertaald als dom en lui. 
De luiheid werd hun aangeschreven omdat zij geen werkdag kenden zoals die door de blanken werd gehanteerd.
Als het te heet was om te werken, ging men relaxen, zo simpel was dat.
Maar de kolonisatoren geloofden in werken van vroeg in de ochtend tot de zon onderging.
Buiten dat waren de inheemse gemeenschappen er niet op ingericht om zo maar te gaan werken.
Het moest wel een doel dienen.
Aangezien men niet van geld afhankelijk was,was dit dus ook geen motief.
Met de introductie van geld werd ook vrijwel direct het inheemse waardesysteem aangetast.
Uiteindelijk functioneerdden de meeste inheemse gemeenschappen eigenlijk buiten de surinaamse kolonie om.
Hierdoor werd hun marginale positie geleidelijk aan door de stadsbevolking als gesneden koek gezien´Indianen zijn dom en lui en altijd dronken`.
Een systematisch aangepraat minderwaardigheids gevoel werd de inheemsen opgedrongen.
Kinderen moesten worden opgevoed door niet-indanen, dat zou veel beter zijn. 
En dit had ook uiteindelijk tot gevolg dat er relatief steeds minder ´pure´inheemse kinderen werden geboren.
De dorpen liepen leeg en men zocht niet- inheemsepartners.
Dit laatste begint zich bij te stellen.
Vooral op Kalinja/Arowak gemengde dorpen rond de stad .
Dit staat natuurlijk ook niet op zichzelf.
In een dorp als Bernarddorp is onderhand bijna het gehele Kalinja gedeelte van het dorp aan elkaar verwant;en de Arowakse families afkomstig van verschillende dorpen in ieder geval geen Kalinja bloedverwant.
Zodoende zijn er de laatste jaren veel gemengde  Kalinja/Arowak gezinnen bijgekomen.
Dit bevordert toch wel de saamhorigheid, die in het verleden wel eens ver te zoeken was. 
Tevens schijnt er een culturele opleving zich te manifesteren dat zich uit in hernieuwde interesse
in taal,kleding en rituelen.
In Nederland daarentegen zijn de surinaamse indianen  organisaties niet erg nadrukkelijk aan de weg aan het timmeren.
Naar mijn weten zijn op dit moment de Arowakse organisatie Wajonong uit Rotterdam en culturele
groep Pawana het meest actief. 
Dit neemt niet weg dat andere groepen zich niet zouden inzetten.

Vervolg.

Ik loop nog steeds  met een idee om de contacten tussen de indianen en de West Indische Compagnie, die zowel in Noord- als Zuid Amerika bezig waren meer naar buiten te brengen.
Indertijd waren we met onze oude Groep Wayamu(1985-1990) actief gegevens hieromtrent te vergaren.
Helaas is praktisch het gehele toenmalige bestuur overleden,op vier na.
Ons oudste lid (72)Josef van de Bos (Maroepoyare) die zich met de taal bezig hield is op tragische wijze slachtoffer geworden van roofmoord.
Harold Joekawarie(36)(voorzitter)is in Suriname ten tijde van de binnenlandse oorlog vermoord.
Zo ook was wijlen Marius Stjura(zoon van Kapitein Alfons Stjura van Temereng -Marowijne)  in Den Haag op zoek gegaan naar oude archieven van de W.I.C,waarin toestemming werd verleend door de indianen aan Zeeuwen om ´tuinen ´aan te leggen in de buurt van het dorp Pramuru(Paramaribo).
Zo zijn er ook archieven verloren gegaan vanwege een schipbreuk voor de kust van Engeland(ten tijde van Willoughby),met overeenkomsten tussen kolonisten en indianen .
Dit betreft de periode  1624/1678.
Volgens de archivaris moet er in London nog veel materiaal te vinden zijn. 
In diezelfde periode onderhield de W.I.C contacten met in het bijzonder de Mohawk,langs de oostkust van Noord Amerika.
Het lijkt lang geleden, maar als je op de gevels van amsterdamse  grachtenpanden data ziet van 1642,1664 etc.
langs de Prinsengracht of Koningsplein, besef je dat´ remnants of the past´ nog levensecht aanwezig zijn.
Zo ook het West-Indisch Huis of  het gebouw van de West Indische Compagnie .
Veel mensen beseffen nauwelijks  dat met Nieuw Amsterdam de Gateway naar Noord Amerika is geopend.
De contacten tussen indianen en de nederlandse forten waren veelal van vijandige aard,zowel in Noord-, als Zuidamerika.
Alhoewel de nederlanders in eerste instantie alleen handel wilden drijven,in tegenstelling tot Spanjaarden,Engelsen en Portugezen die op gebiedsuitbreiding uit waren.  
Het is bekend dat ene Willem Kieft (WIC) een slachtpartij heeft geleid onder de lokale indianen van Rhode Island,die bescherming van  het Fort zochten tegen Mohawks.
(1642 dacht ik)
Oogetuigen spreken van ongekende wreedheden, tegenover ongewapende mannen,vrouwen en kinderen, die dachten dat de Hollanders hen goed gezind waren.
De mensen werden de rivier in gedreven.
En als ze probeerden aan wal te komen werden ze medogenloos neergemaaid met zwaarden en musketten.
De rivier zag rood van het bloed. 
Kieft is daarna uit zijn functie ontheven omdat hij de oorlog met de indianen zomaar had ontketend.
Uit overlevering van onze eigen ouderen weten we ook dat er mensen door europeanen in grote hutten werden opgesloten,die daarna in brand werden gestoken.(frans-guyana)
Op Guadeloupe is een berg van  waaraf spanjaarden de toenmalige gevangen genomen arowakken en caraiben de ledematen afhakten(ogen, neus,handen) en ze daarna naar beneden smeten.
Bijna al de indianen daar heeten Pierre van hun achternaam en het dorp heet village Pierre.
Zij werken als gids.
Zo zijn er tal van feiten die eigenlijk nooit een plaats  in de geschiedenisboeken hebben gekregen.
Meestal wordt er in educatief materiaal maar heel kort verwezen naar de indiaanse geschiedenis.
Het feit dat een compleet continent door immigranten is veroverd wordt nauwelijks op rechtvaardigheid beoordeeld.
De geschiedschrijving is opgetekend  vanuit de ogen van de kolonisator en immigranten bevolking.
Dit geeft een vertekend beeld van de rechtmatigheid van deze periode.

Ero wara kuru se kai owa (dit wilde ik aan jou meedelen).

Tot een andere keer (am yako terapa).

Imenayare.

Copyright Tekst Toine de Jongh.