Dat onze bezoekers schitterende foto's kunnen maken, dat wisten wij inmiddels.
Deze foto's zijn gemaakt door Ria Groenewoud op het Western Experience in Den Bosch.
En met toestemming op onze site gezet.
http://news.webhots.com/album/54864577QBLSkt
Op deze pagina willen we aandacht besteden aan de pow-wow. En
we willen vooral bezoekers van RIN vragen naar hun ervaringen/
meningen over het bezoeken van 'n pow-wow, of dit nu in Amerika
(of Canada?) zelf is geweest, of bijvoorbeeld gewoon hier in Neder-
land, zoals de pow-wow die nu in januari 2008 al voor de 12e keer
in de Brabanthallen in Den Bosch tijdens de Western Experience
gehouden werd.
Ook zelf gemaakte foto's zijn welkom!
POW WOW WESTERN EXPERIENCE 2007
Gelukkig ook dit keer prachtige professionele foto's
van de Pow Wow 2007 gemaakt door Franz Gouka!
Bedankt Franz dat we ze mogen gebruiken:
Tierra Draper
Richelle Donaghey
Kenny Donaghey
Jared Brown
Chance Sherman
POW WOW WESTERN EXPERIENCE 2006
Een aantal prachtige foto's gemaakt door
Franz Gouka! Op de Pow Wow in Den Bosch jan. 2006
First Nations Dance Company
Bedankt Franz dat wij al deze foto's op onze site
mochten plaatsen, en onze complimenten voor je
zeer professionele fotografie!
De onderstaande foto's zijn gemaakt door
Toine de Jongh tijdens de pow-wow in Den Bosch;
zaterdag 29 januari 2005
Naast de First Nations Dance Company was er ook de
Indiaanse Dansgroep Nopalli
De traditionele Azteekse dansgroep Nopalli en hun Sjamaan
komen uit Mexico. Zij treden op in Europa om de traditionele
kant van hun cultuur te laten zien. De groep gaat gekleed in
bijzondere outfits, waarbij vooral de verentooien heel opval-
lend zijn. Ze begeleiden zichzelf op zowel een grote drum als
een handdrum.Verder gebruiken zij bij hun ceremonie dansen
ook een Azteekse fluit. De opbrengst van de optredens van de
dansgroep Nopalli komt ten goede aan hun stam in Mexico, en
wordt besteed aan verschillende projecten waarvan eentje een
schooltje is dat zijzelf aan het bouwen zijn voor de straat-
kinderen van Mexico-city!
Deze foto's zijn gemaakt door Franz Gouka in 2004.
Ruth Tiger behoort tot de Mescalero Apache Nation en woont in
Dallas, Texas. De bijnaam van Ruth is Wonzie.Ze is kampioene
Ladies Buckskin Dance en danst al ruim twintig jaar als tradi-
tioneel danseres. Ruth heeft ook meegewerkt aan de tv-series
"Walker: Texas Ranger' en treedt regelmatig op in Pow wows. Ze
was voor de tweede keer in Nederland.
First Nations Dance Company
Chance Sherman is lid van de Navajo stam. Hij reist door heel
Amerika en Canada om mee te doen aan diverse pow wows en heeft
hiermee vele wedstrijden gewonnen.Chance maakt veel van zijn
kleding zelf. Hij woont in Twin Lakes, New Mexico en was voor
de achtste maal in ons land.
Wat is zo'n pow-wow eigenlijk precies?
De pow-wow is de meest gangbare gelegenheid om kennis
te maken met indianen en hun cultuur. De pow-wow heeft
het voordeel nadrukkelijk gericht te zijn op bezoekers
en toeristen. Pow-wows heb je in grote verscheidenheid,
van massale bijeenkomsten van verschillende stammen tot
kleine, lokale pow-wows voor en door de plaatselijke stam.
Het is een gelegenheid waarbij de Indianen hun cultuur uit-
ingen kunnen delen, zowel met elkaar als met niet-Indiaanse
bezoekers. De groots opgezette pow-wows zijn vaak ingesteld
voor de bezoekers, terwijl de kleinschalige pow-wows die
plaatsvinden in reservaten of in het oosten van de VS, op
land dat eigendom is van de stam, doorgaans bedoeld zijn
voor de plaatselijke bevolking. Elke pow-wow omvat dansvoor-
stellingen, meestal inclusief een danswedstrijd met prijzen
geld, muzikale optredens van een drum (een slagwerkgroep),
en zang. De host-drum is de naam voor de groep muzikanten
die het grootste deel van de muziek verzorgt, alhoewel pow-
wow's vaak meerdere drums kennen. Er vindt tevens verkoop
van Indiaans handwerk plaats.
De geschiedenis van de pow-wow
(bron: Lakota Stichting)
In de lange strenge winters leefden de Lakota families apart van
elkaar op beschutte plaatsen aan de rand van de open prairievlak-
tes. Maar als de sneeuw smolt, de zon weer meer warmte gaf en het
jachtseizoen aanbrak, begon het: de pow wows! De families van één
volk verzamelden zich, het vergaarde voedsel werd bijeengebracht,
bereid en uitgedeeld en dan begon het feest pas goed. Vier dagen
lang dansten en zongen de mensen. Het was een tijd om oude vriend-
schappen te hernieuwen, onderlinge banden te verstevigen, huwelij-
ken aan te kondigen, helden te eren en gestorvenen te herdenken.
Tijdens de pow wow worden er contacten gelegd tussen verschillen-
de Indiaanse volken. Dit verstevigt onderlinge banden. De dansvor-
men, de kostuums, de attributen en de traditionele liederen blij-
ven behouden. De pow wow is een hele belevenis. Wie de drums en
het gezang hoort en de spectaculair uitgedoste dansers ziet, kan
zich niet voorstellen dat deze cultuur ooit verloren zal gaan.
De kracht en de schoonheid blijven,
in welke vorm de pow wow ook voortbestaat!
Wij gaan naar pow-wows om ons gelukkig te voelen', zegt Gloria
Matthews, een Cherokee onderwijzeres uit Oklahoma. Nu hoor je
geluk en Native Americans zelden in één zin, maar tijdens het
jaar dat ik Indianen volgde van de ene pow-wow naar de andere,
dook de combinatie geregeld op. Als je naar de pow-wow gaat en
de trommels hoort, dan voel je je gelukkig, stelde Bernard Bob,
een zanger. Toch horen we al jaren treurige verhalen over Indi-
anen, verloren gegane levenswijze, juridische problemen, drank
en ziekte. Is er dan iets om gelukkig over te zijn? In de taal
van de stammen van de Algonquian was Pauwau de term voor medi-
cijnman of spiritueel leider maar voor de Europeanen die de me-
dicijnmannen bezig zagen, sloeg het op de hele bijeenkomst. Wat
die Europeanen voorgeschoteld kregen, was echter heel wat anders
dan je tegenwoordig ziet. De Indiaanse traditie van dansen is
eeuwenoud, maar in zijn huidige vorm bestaan de pow-wows pas
honderd jaar. Pow-wows zijn bijeenkomsten, meestal een weekend
lang, waar Indianen van veel verschillende stammen van heinde
en verre komen om te dansen, te zingen, te gokken en vrienden
en familie te ontmoeten. Het draait allemaal om het dansen, een
serie open sociale dansen, de Intertribals genaamd, met tussen-
door wedstrijden in verscheidene andere categorieën. Deze laat-
ste, zoals de Men's Fancy en de Women's Jingle Dress zijn geba-
seerd op traditionele dansen die ooit deel uitmaakten van spiri-
tuele ceremonies, voorbereidingen voor oorlogen, genezingsritu-
elen of vreugdefeesten.
Tekst: Michael Parfit
First Nations Dance Company:
Pow wows zijn populair. Een jaar of vijfentwintig geleden vonden
ze meestal plaats op afgelegen reservaten, tegenwoordig spelen
de grootste bijeenkomsten zich af in conventiecentra of sporthal-
len in steden. Het aantal pow wows kan wel oplopen tot zo'n dui-
zend per jaar. Een heropleving van de Indiaanse identiteit is mis-
schien de reden voor die populariteit. Mogelijk speelt ook mee dat
pow wows tegenwoordig bijna helemaal alcoholvrij zijn, en wellicht
ook dat de prijzen nu serieus genoeg zijn dat een goede danser er-
van kan leven. De allerbesten, zoals de danser en zanger Jonathan
Wind Boy, verdienen meer dan 50.000 dollar per jaar door vrijwel
ieder weekend aan wedstrijden deel te nemen. De pow wows zijn meer
dan een eerbetoon aan het verleden. Het zijn geen shows. Het is
niet puur vermaak. De meeste Indianen noemen ze ‘celebrations'.
Aanvankelijk begreep ik niets van deze luidruchtige, opwindende
bijeenkomsten. Maar als volger van de pow-wow Trail, zoals de In-
dianen het noemen, kon ik geleidelijk aan alle lagen er vanaf pel-
len en zo ontdekken dat er wel degelijk iets te vieren valt.
Tekst: Michael Parfit
Diep in je hart
De dansen zijn gecompliceerd en divers. Vrouwen in hertenhuiden
met rafels dansen langzaam- de Women's Traditional Buckskin Dance.
Mannen met bont en veren hoofdtooien dansen een jachtverhaal of
het verkennen voor een slag de Mens Traditional. De Men's Grass
Dance is beweeglijk en vloeiend; het lijkt of de wind blaast over een
prairie van mannen gekleed in vloeiende stromen van kleurige
stroken stof. In de Jingle Dress Dance (een Ojibwa-dans voor gene-
zing) zijn de jurken van de vrouwen voorzien van honderden bellet-
jes (‘Jingles') gemaakt van deksels van kaarsendovers. In de Flam-
boyant Dance dragen de mannen dubbele gewaden en linten. De bre-
de lappen stof dansen wild, kleuren om zich heen strooiend alsof
ze in vuur en vlam staan. Als de laatste slag van de trom klinkt,
is de zaal die zij juist nog vlamde opeens zo rustig als een
rozentuin en de toeschouwers barsten los in applaus.
Tekst: Michael Parfit
Trommelen om te overleven
Dan is het tijd voor de Grand Entry. Dit is een belangrijk onder-
deel van het festival en van elke pow-wow;een processie van kleur
en geluid, die meestal twee keer op een dag wordt opgevoerd. De
spreker is Dale Old Horn, een Crow uit Montana. Hij draagt een
zwart vest en een zwarte hoed. Zijn zwarte haar komt tot halver-
wege zijn rug; tegenwoordig is lang haar een symbool van Indiaan-
se trots. Hij is lang en slank. Zijn stem is diep. ‘We bezingen de
overwinningen van onze grootvaders, van onze vaders', roept hij
in de microfoon. ‘We zingen van overwinning. We zijn er nog
steeds!'
Ik zit bij een drumgoep die Whitefish Bay heet, achter Andy White,
de lead singer. Whitefish Bay bestaat uit vijftien man, afkomstig
uit Ontario, Canada, en een trommel voorzien van elandenhuid. Le-
den van de drumgroep spelen op trommels maar hun specialiteit is
zingen. Andy slaat de drum en het lied begint. Het geluid is over-
weldigend. Allemaal tegelijk slaan de mannen de drum en zingen ze
op vol volume. Wat ik hoor heeft geen wortels in de westerse tona-
le muziek. Mij klinkt het in de oren als wolvengehuil, sommige In-
dianen zeggen dat het een gift is van de wind.Het is tegelijker-
tijd een gehuil en een overwinningsschreeuw. De vloer loopt vol
met dansers, er komen nu bij de muziek van trommels ook bellen en
Jingles, en samen zorgen ze voor een hoog en ritmisch rumoer .
"De trommel hebben we gekregen om te kunnen overleven", zegt
Andy naderhand. "Om gezond te zijn, om je gezond te voelen".
Andy verteld me dat hij al zeventien jaar werkt als een drugs- en alco-
hol raadsman.
Vandaar de bumpersticker die ik zag met ‘Drums, not Drugs'.
Tekst: Michael Parfit
Hoe belangrijk is de pow-wow in het dagelijks leven van de Indianen?
Naar schatting negentig procent van de Amerikaanse Indianen gaat wel
eens naar een pow-wow maar in het begin vraag ik me af of de dans en
de muziek niet gewoon spelletjes zijn met het verleden. Naast Andy
zit een antwoord. Het is de negentienjarige Cheyenne Comanche Jimmy
Galey. Andy White heeft hem gevraagd als zanger bij de Whitefish Bay
te komen. "Voor mij is dat alsof ik de hoofdprijs heb gewonnen", zegt
Jimmy. Maar nu moet hij besluiten of hij dat doet of liever als tweede
honkman gaat spelen in een minorlagune team dat hem een plaats aan
heeft geboden. Hij weet het nog niet.
Tekst: Michael Parfit
Tijdens een Intertribal Dance blaast zo nu en dan een danser
op een fluit van adelaarsbot. De dansers komen dan rond de
zingende trommelgroep staan terwijl de man met de fluit hoge,
ijle muziek speelt. Ik mocht daar geen foto's van maken, het
was een ceremonie. Elke keer als ik de fluit hoorde, realiseer-
de ik me dat ze ergens heen gingen waar ik niet kon komen.
Ik kreeg er kippenvel van.
Tekst: Michael Parfit
Leven op hun dromen
"Deze bijeenkomsten zijn de manier waarop we continuïteit houden,
geconfronteerd als we worden met ongelooflijke veranderingen" zegt
zegt een vriend. Na al die pogingen om de Indianen te vormen, wei-
geren de Indianen nog steeds zich aan te passen aan ons beeld van
de perfecte mens. Ze nemen wat ze kunnen krijgen en gebruiken het
om te overleven. De blanke samenleving mag proberen hen om te vor-
men tot boeren of zakenlui, ze doen nog steeds wat ze het liefst
doen. Of het nu gokmagnaten zijn,spirituele adviseurs of Fancy
Dancers, ze blijven pragnaten die leven op hun dromen. Een schijn-
werper in de arena gaat aan. Hij richt zich op de entree en toont
de kleuren, de veteranen, de vele stammen. Adelaarsveren lijken van
achter belicht met goud, alsof de zon erop staat.Een drum klinkt.
Voeten pakken het ritme op. Ik hoor belletjes en gezang. Ik hoor
Dale Old Horn in zijn microfoon schreeuwen. ‘We zingen de over-
winning. We zijn er nog steeds!'
Dansend komen de Indianen uit de donkerte.
Tekst: Michael Parfit
