Surinaamse Indianen

Op deze pagina willen wij ook eens de aandacht vestigen op
  deze Indianen, omdat velen niet eens van hun bestaan weten..

Het bovenstaande plaatje is het Wapen van Suriname. De woord-
en justitia, pietas en fides zijn Latijn en betekenen: gerechtigheid,
  vrede en trouw. De Indiaan links heet dus justitia. De rechter Indiaan
  draagt de naam trouw. Deze Indianen houden een schild vast.
De Indianen zijn de oudste bewoners van Suriname.

t

Even beknop

Suriname is, met een kleine onderbreking, van 1667 tot 1975 een
Nederlandse kolonie geweest. Vóór de komst van de Europeanen
werd Suriname bevolkt door Indianen!

Er leefden naar schatting 60.000 indianen op het grondgebied
van het huidige Suriname. Tot op heden is hun aantal gedaald
naar 12.000. Het is duidelijk dat sinds de komst van de Europea-
nen veel van hun cultuur verloren is gegaan. De meeste jongeren
beproeven liever hun geluk in de stad, als te leven van de jacht,
pluk en visvangst. Op basis van hun vestigingsplaats worden de
stammen verdeeld in benedenlandse en bovenlandse indianen. De
bovenlandse indianen wonen voornamelijk in het binnenland (Trio's,
Wajana's en Akurio's). De benedenlandse indianen daarentegen zijn
dichtbij de kust gevestigd (Arrowaken, Caraïben en de Warraus).Zij
wonen dan ook dichter in de omgeving van hoofdstad.De meeste zijn
door de ontwikkeling reeds ingeburgerd. Desondanks vindt men hier
en daar onder Indiaanse jongeren een beweging tot behoud van hun
identiteit en cultuur. Indianen uit het binnenland leven voornamelijk
van de verkoop van landbouwproducten, vis, jachtwild en allerlei
vogeltjes, reptielen, zoogdieren voor dierenhandelaren uit de stad.
De bovenlandse Indianen beleven nog de natuurgodsdienst; geesten
kunnen voorkomen in stenen , water en bomen, waarbij de Koeloen het
opperwezen is. De Indianen van de kust hebben deze traditionele
godsdienst grotendeels ingeruild voor het Christendom.

Hier volgen wat gegevens/informatie/uitleg wat wij
toegestuurd kregen door de Surinaamse Indiaan Willem
Koning, oftwel Imenayare wat in het Indiaans "kindman"
betekent. Zo heette de ook jongste broer van zijn oma,
die Tawoli heette. Imenayare maakt deel uit van de groep
Kumaka, hieronder een foto van een optreden in Den Helder.

Imenayare gaat verder over zijn naam:

Het betekent eigenlijk een man die de jeugd in zich meedraagt.
De traditonele namen zijn soms alleen bekend bij opa's en oma's,
hoewel sommige namen heel algemeen gebruikt worden zoals Weyu,
Pityu, Stjanoh etc. Maar veel Surinaamse indianen hebben net als
in Noord Amerika westerse namen (vooral voor registratie doel-
einden).Mike, Elvis,Willem (ik dus),Marcel, Jan, Hendrik,Walter.
Ook veel latijnse namen Julius, Hercus, Rheinardus etc. Mijn
moeder had alleen maar een geboortekaartje waarop stond:
"geboren indiaan caraibe- rosa...haar naam is yanowamo".

Hier nog wat meer informatie die wij van Imenayare mochten
ontvangen; wat meer achtergronden over de oorspronkelijke
bevolking van het amazone bekken,waarbinnen suriname valt.

De volken ,die vooral op basis van taal onderscheiden worden
hebben een ding gemeen. De koloniale grenzen hebben het oor-
spronkelijk woongebied verkleind. Zo wonen er Kalinja sprekende
groepen in Venezuela, Brazilie, Guyana, Colombia, Frans-Guyana,
Suriname en wellicht ook in bosgebieden van Ecuador en Peru.
Hetzelfde verspreidings gebied geldt voor Arowakken. De meeste
inheemse talen van de caraibische eilanden worden niet meer of
nauwelijks gesproken.Wel woonden ten tijde van Colombus er veel
Arowakken en Caraiben op de eilanden. Zowel op de zuidkust van
Noord Amerika en langs de Mexicaanse kuststrook waren er con-
tacten tussen de verschillende volkeren.

Suriname:

Enkele Arowakken of Lokono dorpen binnen Suriname:
Cassipora,Wasjabo, Matta, Marijkedorp, Apoera

Kalinja of Caraibendorpen:
Galibi,Temering, Akarani, Knomeroeme,

Wayana en Trio:
Tepu, Kwamalasumutu, Anapaike

Rond de zuidgrens en langs beide grensrivieren wonen aan beide
kanten familieleden. Net zoals bij de Amerikaans/Mexicaanse- en
Amerikaans/Canadese grens. De koloniale grenzen verstoren net
zoals in Noord Amerika de traditionele inheemse routes en con-
tacten. Aangezien de meeste dorpen langs rivieren gelegen zijn is
  het voor de douane altijd een probleem geweest met de indianen
om te gaan. Het bezoeken van andere dorpen en zich vrij bewegen is
  een belangrijk onderdeel van de Indiaanse cultuur". Zaken worden
aanzienlijk moeilijker gemaakt met grensoverschrijdingen, daar veel
inheemse mensen helemaal geen reisdokumenten hebben of bij zich
dragen. In de Latijns Amerikaanse landen wordt er daarop hard op-
getreden en niet zelden eindigen onschuldige boswandelingen in
een confrontatie met schietgrage tot de tanden bewapende militaire
eenheden.(die vaak zelf uit inheemse mensen bestaan)

Een wandeling door het bos of een bezoek aan een familielid
vanuit Suriname naar Brazilie kan soms wel een wandeling van
drie weken betekenen. Men moet daar namelijk bergen over. Het
is misschien wel goed om even aan te geven dat Suriname ruim
vier maal groter is dan Nederland en er wonen een kleine 400
duizend mensen. Het leven in het bos verschilt zo drastisch
van het westerse leven, dat veel mensen zich er niet of nauwe-
lijks een voorstelling van kunnen maken. Er zijn gigantische
bomen, slangen, jaguars, piranhas, de regen, de temperatuur,
de dorens en stekels van diverse bomen en planten, het zijn
allemaal zaken die men in het moderne leven alleen maar in
de dierentuin te zien krijgt. Daar is het je dagelijkse omgeving.

Fragment Kalinja:

Penaro pore Kalinja wopepombo ero surinjama wa.
Amekon ityu taka kenamayan.Amekon tuna ashiwo mandon.
Amekon wo'i ta ka kenamayaton.

Vertaling:

Lang geleden kwamen de Kalinja naar Suriname.
Sommigen leven in het bos. Anderen langs de rivieroevers
en anderen op de savanne.

Hier vertelt Imenayare over de Inheemse Taal
welke de Indianen onderling spraken:

Arawakken, Arowakken, Aruaca, Lokono etc zijn een grote taal-
groep. Er zijn dus gemeenschappen die zichzelf misschien niet
Arowak noemen maar die wel het Arowaks spreken. Je moet het
zo zien; de taalgroep waaronder een bepaalde groep valt is dus
niet per definitie ook de naam van het volk.  Zoals de Wayana
en Tirio onder de Kalinja taalgroep vallen, spreken ze allebei
een eigen taal. De hoofdlijnen en overeenkomstige betekenissen
bepalen meestal onder welke hoofdgroep een bepaalde taal wordt
meegerekend. Een Kalinja uit het kustgebied van de Guyana's zal
een Wayana uit het Braziliaans grensgebied maar met moeite kun-
nen verstaan, hoewel er toch veel begrippen gelijk zijn. Verge-
lijk Nederlands en Vlaams of Fries. Er zijn wel Kalinya uit Ve-
nezuela die hetzelfde kalinja spreken als die van Suriname. De
Arowakken van Guyana kunnen over het algemeen die van Suri-
name en van Colombia en Venezuela goed verstaan. Hier geldt
weer hetzelfde. De accentverschillen kunnen van dorp tot dorp
verschillen en woorden een andere betekenis hebben. Er zijn ook
bepaalde woorden die zowel als in het Kalinja (Caraibs) als Lokono
(Ara-waks) hetzelfde zijn. Zo is het woord Kumaka (Reuzenkatoen-
boom) en Takosaring  (Bier) bij beiden in gebruik. En zo zijn er
meer van dat soort woorden. Dit heeft ook zijn oorzaak. In het
verleden vooral hebben de Kalinja veel Arowakse vrouwen ge-
roofd in de tijden van de onderlinge oorlogen. Het gevolg was
dat er veel Kalinja kinderen werden geboren met een Arowakse
moeder, die dus geen Kalinja sprak maar Arowaks. Dit verklaart
ook dat de Spanjaarden op de eilanden niet goed konden uitma-
ken of zij nu met Kalinja of Arowakken te doen hadden. De man-
  nen spraken meestal Kalinja en veel vrouwen Arowaks. Enkele
  Arowakse dorpen in Suriname zijn Matta, Powakka, Apoera, Kas-
jiepora. Op Frans Guyana heb je bijvoorbeeld Balate en In Guyana
Oreala. Dit om aan te geven dat Arowakken niet zijn uitgestorven.
Het gebeurtwel vaker dat er ook in educatief materiaal wordt
  gesuggereerdat Indianen al uitgestorven zouden zijn; dit leidt 
  soms tot vreemde discussies. Mijn dochter had het onlangs
  op school (middelbare school) ook ondervonden bij de intro-
ductiedagen.Toen zij zich aan de klas voorstelde en vertelde
  wat haar afkomst was. Er was een meisje dat had geleerd dat
  Indianen n Suriname al uitgestorven waren. Het is wel zo dat
de inbreng van de inheemse gemeenschappen op de lande-
lijke politiek vrijwel nihil is. Ook omdat de dorpen vaak ge-
isoleerd liggen en er geen directe communicatie is van en naar
de dorpen. De Surinaamse Indianen zijn inmiddels wel geor-
ganiseerd en hebben zich aangesloten bij de COICA (overkoe-
pelend orgaan van inheemse gemeenschappen van het
amazonebekken).

De groep Kumaka

 Imenayare over het cultuur verlies:

Bij veel indiaanse mensen, zowel in zuid- als in noord Amerika
wordt er gerommeld met de namen. In Suriname bijvoorbeeld zijn
veel namen verloren gegaan omdat bij registratie in de koloniale
tijd de ambtenaar van de burgelijke stand adviseerde de naam aan
te passen aan de Nederlandse standaard. Men kon dus ook kiezen.
Een oom van mij vertelde dat zijn opa de naam Banda had gekozen,
omdat er een landkaart aan de muur hing bij het registratie kan-
toor met de Banda eilanden in de Indische oceaan en dat vond hij
wel leuk.Nu heb je een hele Familie Banda. Om maar wat te noemen.
Mijn opa was afkomstig van het dorp Poika of Akarani. Hij vertelde
mij dat een vriend van hem,die hij vroeger kende als Nyakuape
later dorpshoofd van een ander dorp was geworden onder de naam
Jagendorst. Ook het adopteren van inheemse kinderen zorgt voor
naamverlies. Niet alleen naamverlies maar daardoor ook vervreem-
ding van je eigen verwanten. Er lopen dus mensen rond die niet eens
wetendat ze bijvoorbeeld een broer of zus ergens tegenkomen, omdat 
ze beiden geadopteerd zijn. Zo is het heel goed mogelijk dat je Suri-
naamse Indianen kan tegenkomen,die aangenomen namen hebben.
Er zijn ook vooral in de stad (Paramaribo) en in Nederland veel mens-
en van Indiaanse komaf, die door deze gang van zaken geen kennis
meer hebben van hun cultuur,maar wel indiaans zijn. Het adopteren
heeft vooral te maken met het ontbreken aan scholingsmogelijkheden
in het binnenland. Het komt voor dat van een gezin van acht kinderen
alle kinderen of in een internaat in de stad of bij niet inheemse ge-
zinnen in de stad worden ondergebracht en zo vervreemden van hun
eigen mensen en cultuur. Dit heeft tot gevolg gehad dat de nodige dor-
pen zijn opgehouden te bestaan in het binnenland. Andersom word-
en /werden de Indiaanse scholen vaak bemand met niet Indiaanse
  leerkrachten. Bij de Wayana en Trio, die tegen de Braziliaanse grens
wonen kan je kinderen liedjes horen zingen als "in Den Haag daar
woont een graaf". Wel leuk, maar totaal niet afgestemd op overlevings
mechanismen die noodzakelijk zijn om in een dergelijke omgeving te
kunnen overleven. Het onderwijs was en is meestal eenzijdig en gezien
vanuit een westerse optiek. Het is voor die kinderen erg belangrijk
de traditionele kennis van hun ouders te leren omdat zij daarmee
kunnen overleven. Helaas wordt er op die schooltjes vaak gehamerd
op vertrekken en een betere toekomst te zoeken. Er is weinig of geen
plaats voor de eigen cultuur,die juist zo waardevol is. Hoewel de kerk
wel goede dingen doet op sommige dorpen (medische posten), brengt
het geloof ook een onomkeerlijk verlies van traditionele kennis en
liederen met zich mee. Veel van de shamanistische rituelen worden
verboden.Veel van de traditionele liederen en dansen worden niet
meer uitgevoerd. Vaak is het enige boek dat vertaald is in het Indi-
aans de bijbel. Als cultuurdrager heeft Nardo Aluman samen met de
afdeling cultuurwetenschappen van suriname een uitgebreid taalboek
  in de taalvan de Kalinja geschreven. Zo hebben ook Albert en Andre Sa-
bajo van de Arowakse vereniging Ikyshie uit Haarlem ook een taalboek
  in het Arowaks geschreven (Lokono Djang).  Op het dorp Galibi aan de
  Marowijne hebben ze wel eigen leerkrachten, plus een radiostation
  (radio Galibi) o.l.v Vincent Aluman. Het dorpshoofd of kapitein is Ricardo
Panee. Er wordt ook een eigen hotel gerund door Wijnberg Tokoe.  Zijn
  organisatie heet Myrysji tours. Hij heeft een internationale goldstar bus-
siness award gewonnen. Zij zijn te bereiken myrysji@yahoo.com  Deze
Indianen proberen zaken zoveel mogelijk zelf in de hand te houden.
Andere dorpen zijn soms weer helemaal afgesloten van de buitenwer-
eld en de communicatie is dan ook erg moeilijk. Er is wel contact
tussen de zuid en noord Amerikaanse organisaties en in de afgelopen
  jaren zijn er al verschillende delegaties bij elkaar op bezoek geweest.

Frapant is ook dat enkele jaren terug Nardo Aluman (bestuurslid
van de COICA) op bezoek was bij Kalinja in Venezuela en heel
veel moeite deed zich in Engels en Spaans verstaanbaar te maken,
toen een oude vrouw hem vroeg iets in z'n eigen taal (kalinja)
te zeggen. Tot z'n grote verbazing spraken ze allebei vrijwel
hetzelfde accent en dat maakte alles een stuk gemakkelijker.
Toen bleek ook dat de Kalinja van Venezuela en van Suriname
in vroegere tijden geregeld contacten hadden en dat er partners
werden uitgewisseld. De oude vrouw zei tegen hem dat na vijf-
honderd jaar haar neef weer op bezoek was.....

BEDANKT IMENAYARE VOOR AL DEZE INFO!

Februari - 2005:

Imenayare laat ons weten begonnen te zijn aan een serie verhalen
over de amazone Indianen en de verhoudingen tussen de verschil-
lende volken ten tijde van de eerste ontmoetingen met de Euro-
peanen! Hij hoopt dat de eerste versie rond de zomer klaar is.

"Ook verhalen vanuit overlevering zullen worden toegevoegd zo-
dat het totaalbeeld wat completer zal worden dan de meeste ge-
schiedenis schrijving die puur vanuit westerse invalshoek is ge-
schreven. Hierin komt o.a aan de orde hoe het mogelijk was dat
de eerste Europese nederzettingen konden onstaan. De rivaliteit
tussen vooral de toenmalige Kalinja en Arowakken was daarbij
geen onbelangrijke factor. De Kalinja waren een krijgslustig
volk en de meeste Arowakken juist een stuk vredelievender. Dit
maakte dat zij in de Europeanen toch een mogelijke bondgenoot
zagen. om hen te beschermen tegen de gevreesde Kalinjakon. Dit
heeft ze duur komen te staan. Want vooral de Spanjaarden begon-
nen met het systematisch uitroeien van de inheemse bevolking
op de Caraibische eilanden, waar vooral Arowakken en Kalinja
woonden. Om de eilanden geschikt te maken voor doorvoerge-
bieden van Afrikaanse slaven. Omdat de Indianen niet voldeden
als slaven. De Spanjaarden,Portugezen, Engelsen, Fransen en Hol-
landers waren allemaal bezig overzeese gebiedsdelen te zoeken.
De volken van het Amerikaanse continent hebben hun portie on-
gewenste intimiteiten wel gehad. De Spanjaarden zaten in grote de-
len van midden en zuid-Amerika. De Fransen, Engelsen en Hol-
landers in de Guyana's en in Noord-Amerika.

Een vriend van mij van de Canadese Mohawk vertelde mij dat tijdens
de Frans-Engelse oorlogen er door de Indianen werd gezegd: "Waar-
om komen de Engelsen en Fransen oorlog voeren over mijn land". Er
zijn rapportages van schermutselingen tussen Spanjaarden en Kalin-
ja,waar de geschiedenischrijver aangeeft dat de strijd tegen de Ka-
linja erg moeilijk was omdat zij zich nooit gewonnen gaven. In het
ergste geval ging men over tot zelfmoord. Liever dood dan een leven
onder dwang. Zij hielden zich niet aan de europese oorlogstactieken,
waar men vanuit een positie een aanval coordineert. De oorlogszuch-
tige instelling werd al jong bijgebracht. Aangezien de Kalinja filo-
sofie de jaguar als geestesvader eert heb je groot probleem in oor-
log situatie. De jaguar (jakuare = mijn geest) is een solitaire ja-
ger die gebruik maakt van zijn camouflage en liefst 's nachts aan-
valt. De Spanjaarden hadden dan ook te maken met een tegenstander
die zich niet in een linie opstelde maar op de meest onverwachte
momenten toesloeg om daarna weer bliksemsnel te verdwijnen. Het
feit dat er nu nog steeds Kalinja en Arowakken dorpen zijn vlak
aan de noordkust van zuid amerika geeft toch aan dat na vijfhond-
erd jaar kolonisatie en genocide deze volken een manier hebben
gevonden de overzeese invasie te overleven.

Dit in tegenstelling tot de Indiaanse volken aan de noordoostkust
van noord-Amerika, waar de meeste inheemse volken compleet zijn
verdwenen. Op enkele uitzoderingen na zoals de Passamaquody,
Penobscot in Maine en Seminoles in Florida en Mohawks in New
York (upstate). De Seminoles hebben ook alleen maar kunnen over-
leven door de door slangen en alligators bewoonde everglades in
te vluchten. Alleen daar waren ze relatief veilig. Recentelijk
zijn grondrechten voor de Surinaamse Indianen en in stamverband
levende boslandcreolen van het Marowijne gebied (Suriname) wet-
telijk vastgelegd. In hoeverre dat een bescherming voor de toe-
komst is of alleen maar meer mogelijkheden biedt aan de over-
heid om kapconcessies aan buitenstaanders te verlenen moet nog
bezien worden.

Groeten van Willem Koning-Imenayare (Kalinja)

Maandag 23 Frebuari 2009.


Bron Willem Koning.

Krantenkop (foto)
Er wordt vermeld dat op de Benefietconcert Trio Indianen aan het spelen waren.
Dat is volstrekt onjuist.

De support groep van Kumaka gaf een spetterende show weg.
Overigens behoort de groep Kumaka niet tot de Trio Indianen.
Maar zijn dit de Kalinja.



Ook zal de ontwikkeling en bescherming van eigen taal en cultuur van de Trio Indianen een onderdeel van de lesprogramma's worden.
In het verleden was onderwijs in het binnenland nogal erg eenzijdig.
Te vergelijken met Carlisle Indian Schools in Noord-Amerika,waar indiaanse kinderen werd
verboden de eigen taal te spreken in het kader van ontwikkeling.
Een wederwerking van gedachtegoed en kennis zal kunnen bijdragen tot vooral ecologisch- en
sociaal verantwoorde aanpassingen.
Want wellicht kan de buitenwereld ook wel wat leren van de Trio gemeenschap wat betreft het
leven in het amazonegebied. 
Als men kijkt naar de kredietcrisis,vervuiling,urbanisatie en ontbossing in de wereld is
het nog maar de vraag wie hier de meeste kennis in huis heeft.
Hoe het ook zij, laten we hopen dat de Trio hiermee zich weerbaarder kunnen opstellen in de computer age. 

Aldus Willem Koning,   

Hier nog wat foto's van het Benefietconcert dat in Rotterdan in de Doelen werd gehouden op
Maandag 23 Februari 2009.
De Benefietconcert is tot stand gekomen door de stichting Sipa.

Uiteraard zijn wij van Vereniging Real Indian Nation altijd trots
dat ons werk zeer gewaardeerd wordt.

Beste leden van steungroep rin,

We willen jullie heel erg bedanken, voor de bijdrage, het was een heel groot succes, en jullie waren super.
Zoals je waarschijnlijk al hebt begrepen, de school kan gebouwd worden, de woningen van de leraren, weten we
nog niet zeker, alhoewel ze er zeker voor oktober komen hoe weten we nog niet, maar het gaat gebeuren.
In de bijlage kan je alvast de vorderingen zien van de bouw van de school, door onze vrijwilliger Barry samen met de indianen gedaan.

Vriendelijke groeten,

Adriaan en Lenie de Zeeuw

Rien en Bianca de Vries

Stichting Sipa Stichting Sipa www.stichtingsipa.com/


De volgende foto's van Surinaamse Indianen zijn door de Duitse
fotograaf Karl-Heinz Raach gemaakt!

Surinaamse Indianen in  Kwamalasamutu, Suriname

 Indianen dorp in  Kwamalasamutu, Suriname

Surinaams Indiaanse kinderen

Indiaanse maakt Maniokbrood, Palumue, Suriname

Indiaans maakt een mand, Palumue, Suriname

FEBRUARI 2006:
GRAAG AANDACHT VOOR HET VOLGENDE

Hieronder volgt een schrijven van de Surinaams Indiaanse
Irumime, en wij bedanken haar voor deze bijdrage!

Wat de VIDS (Vereniging Inheemse Dorpshoofden Suriname) wil,
dat is duidelijk. Zij maken zich sterk voor collectieve grondtitels
voor alle inheemse dorpen in Suriname. Hierbij baseren zij zich
op het boek  'The rights of indigenous peoples and maroons in Su-
riname' van Ellen-Rose Kambel & Fergus MacKay en landkaarten
vervaardigd door de ACT (* Amazon Conservation Team). Door de
VIDS zijn alle dorpshoofden opgeroepen om deze zaak te onder-
steunen. De VIDS wil deze zaak aanhangig gaan maken bij het OAS
Organisation of American States),  zij hebben een Inter-American
gerechtshof en Commissies die zich inzetten voor de bewoners
van lidstaten (www.oas.org) wanneer zij er niet uitkomen met
hun eigen regering. Ik heb recent nog een artikel in de krant ge-
lezen waarin staat dat minister Tjon-Tjie-Fa (zijn ministerie 
buigt zich nu over de grondenrechtenkwestie) de VIDS verzoekt
nog niet te stappen naar de OAS. Hij wil dit graag nationaal op-
lossen en in dialoog gaan met de VIDS.  Dus zij zijn actief
bezig in deze richting.

*Amazon Conservation Team, zie: www.amazonteam.org
Kaarten ontwikkeld waarop het landgebruik is van de inheem- 
sen in diverse gebieden waaronder Beneden-Marowijne en
Zuid-West Suriname (Trio-gebieden).

Maar alle Indianen in het gebied Suriname wachten al sinds ik mij
kan herinneren op de eigendomstitel van hun woonplaats en degen-
en die nu op eigen naam een stuk grond willen afbakenen, komen in
conflict met de VIDS vereniging inheemse dorpen Suriname. Mijns
inziens is het aanvragen van collectieve grondrechten een droom
die nooit uit zal komen. Niet omdat ik het niet wil, maar omdat
de overheid van heel noord- en zuid-Amerika dat niet zullen toe-
staan. Collectieve grondrechten, impliceerd ook autonomie gezien
het feit dat wij in een gemeenschap leven en in stamverband met
de visgronden en jachtgebieden erbij.

En tot nu toe, hoewel men weet dat wij in harmonie met de natuur
leven en dat dat het stuk is waar zij van kunnen leren en dat on-
ze manier van leven als een totaal andere vorm van leven in deze
wereld geldt, met haar wetten en regels vanuit de natuur en spiri-
tualiteit, is iedereen van plan om dat te torpederen. Men erkend
de wetten van het behoud van de aarde niet, in plaats daarvan wor-
den wij gedwongen de kant op te gaan van het westers kapitalisme
met het opmaken van alle grondstoffen. Het vergaren van geld onge-
acht of daar medemensen aan dood gaan of er ziek van worden. Hier
is ook een deel waar wij weer zelf wat aan kunnen doen en dat is
onze kennis optekenen. Alles wat wij weten op te schrijven, want
behoud van de aarde is niet alleen ten gunste van de Indianen,
maar ten gunste van alle aardbewoners.

In 1990 is er een claim ingediend bij het internationaal
gerechtshof in Den Haag vanuit de Indiaanse gemeenschap
in Suriname om de schade te herstellen van de genocide en
landroof die hebben plaats gevonden vanaf het moment dat
  Columbus de Amerika's ontdekte. Deze claim omvatte zowel
  het teruggeven van de gestolen gebieden, als het vergoeden
  van materiële schade aan de nakomelingen. Onze zaak is
  toen niet in behandeling genomen omdat wij niet erkend
werden als een natie als een zelfstandig land in het inter-
nationaal recht. Dus onze claim is nooit beoordeeld. Dit
  is onze strijd; uitzichtloos en eeuwenlang aan de gang.

Intussen hebben vele Indiaanse nakomelingen, opgevoed bij
andere gezinnen, hun cultuur verloochend. Deze kinderen
zijn op advies van de dominee of pater van een kerkelijke
gemeente in het dorp geplaatst bij gezinnen in Paramaribo
om er te studeren om een "betere toekomst" tegemoet te gaan
beter dan bij hun ouders die moeten ploeteren in het bos.

In plaats van te studeren werden en worden deze kinderen
gebruikt als sloofjes in huis. Zij zijn degenen die alle vuile
klusjes moeten opknappen die vanaf hun vierde jaar zwaar
huishoudelijk werk moeten doen, bij hun gastgezinnen. Zul-
ke kinderen lopen weg of zijn te moe om de volgende dag in
  de klas leerstof tot zich te nemen. En zo zijn wij eraan toe
  heden ten dage. Het is zeer moeilijk om te leven volgens de
Indiaanse traditie, maar om toch te zorgen dat er wat be-
waard blijft van onze kennis, moeten wij het,  zoals ik al
  zei optekenen.

En om onze gronden veilig te stellen, moeten wij nu alvast
aktie ondernemen en individuele grondtitles beginnen aan
te vragen. Want mijn vrees is dat als de OAS een uitspraak
zal doen aangaande het collectieve bezit van Indiaans grond-
gebied en ons het toewijst, maar met als clausule dat de
Surinaamse regering een gebied mag aanwijzen, dan krijgen
wij ook de reservaten zoals in Noord-Amerika, onvruchtbaar
grondgebied etc, en zullen wij moeten verhuizen naar een
ander gebied, want op dit moment wonen wij strategisch
langs de rivier, op mooie vruchtbare grond met onze kost-
grondjes naast de deur en kunnen wij leven, zonder onze
manier van leven geheel op te geven. Er is wel een frag-
mentarische westerse ontwikkeling in gang, maar we kun-
nen het nu nog combineren met de Indiaanse levenswijze.

Ik hoop dat de VIDS het aanvragen van individule grondrechten
aan onze mensen aanraad te doen en daarnaast strijdt voor col-
lectief grondrecht. Anders zijn we weer een paar eeuw verder
en kunnen we geen kennis meer overdragen aan onze kinderen.

 

Copyright tekst: Willem Koning, Toine de Jongh en Irumime ©
Copyright pagina: Toine de Jongh ©