Op deze pagina willen wij onze bezoekers oproepen om hun verhalen
en ervaringen met betrekking tot het Indiaanse volk met ons en an-
dere bezoekers te delen! Dit kunnen ervaringen zijn die men heeft
met eventuele ontmoetingen met Indianen, zoals reisverslagen. Of
je kunt gewoon met ons delen waaróm je zo met het Indiaanse volk
begaan bent, of hoe jij je inzet voor deze bevolkings groep of wat
dan ook. Zolang het serieus is, en wij van mening zijn dat ander-
en hier ook wat aan hebben, zullen wij je verhaal zeker plaatsen!
We beginnen met een verhaal dat we opgestuurd kregen van
Richard en Mary-Ann. Zij vertellen hier over hun bezoek
aan de Mic Mac Indianen in Canada:
Het is begonnen met internet contact via een game site. Na 2 jaar
contact, veel mailen en bellen, werden we uitgenodigd. Op zich ga
ik daar nooit op in, maar na contact met twee studenten uit Breda,
die er geweest waren voor hun studie hebben we de stoute schoenen
aangedaan en zijn gegaan. We dat zijn wij en onze twee kinderen en
een vriendin van ons. Dus op naar Canada, nooit gevlogen dus extra
spannend. Eerst naar Toronto en toen een vlucht naar Moncton.
Aangekomen in het midden van de nacht,afwachten of ze er inder-
daad waren en ja hoor, eindelijk live contact! Na een autorit van 3
uur de plaats van bestemming bereikt. Aangekomen reden we door
het dorp, het reservaat, en de eerste indruk was heel erg divers, mooie
houten huizen en een soort trailers. Wij kwamen in een soort trailer
terecht bij de familie Stemm/Hatchey. Zij wonen in een houten
huisje van 1 verdieping met een grote kelder waar wij sliepen.
Goed, de eerste dag alles verkennen en kennis maken met alles en
iedereen. Handen schudden en huggen tot je er bij neer valt. De
moeder van de familie woonde in het huis ernaast, zij is de di-
recteur van het afkickcentrum in het reservaat. Dit heet de Ri-
sing Sun en is op internet te vinden. Haar naam is Joyce Paul.
Een zeer intelligente vrouw die ook veel heeft meegemaakt, en
alles weet over de Indianen voorgeschiedenis en rituelen, een
soort medicijnsvrouw zeg maar, die graag alles aan je vertelt.
En daar ook de tijd voor neemt. Tijd is een rekbaar begrip daar,
als je iets afspreekt moet je rekening houden met gewone tijd of
Indiaanse tijd anders sta je een uur of twee te wachten. Maar dit
terzijde. Tot ons geluk behoorde ook dat er in de drie weken dat
we daar waren,er ook een pow wow was van 2 dagen, en het mooie
was in drie weken en tijdens de pow wow geen toeristen, alleen
wij als gasten, en een verdwaalde bus Duitse toeristen; die kom
je echt overal tegen. Goed, na een week bij de familie zijn we
twee weken veruist naar een jagershutje aan een rivier in het
bos, geweldig!! Hier woonde een broer van de familie, en er was
echt alles in het huisje, van internet tot een satteliet verbin-
ding. Heerlijk het huisje uit lopen het water in waar de zalmen
rond je zwommen.
Hier een kort reisverslag van Henny Wijngaarden
Ze had al heel veel over de geschiedenis van de Noord Amerikaanse
Indianen gelezen, en is vooral fan van Sitting bull. Op Woensdag
21 juni 2006 reisde ze naar Zuid Dakota. Daar aangekomen verbleef
ze bij de Lakota Indiaan Milo die getrouwd is met de Nederlandse
Moniek. In totaal heeft Henny met hun 3000 km gereist. Ze heeft
erg veel gezien, o.a. veel pow wows, veel natuur en veel dieren!
Henny zegt dat de mensen daar erg aardig zijn. Ze heeft in de
Blackhills gekampeerd en gezien hoe ze daar goud delven. Is op
Lakota grond en op reservaten geweest. Verder heeft ze het Crazy
Horse monument bezocht en in het Yellowstonepark geweest waar
veel bizons waren. Ook Henny zegt dat het begrip " volgens Indi-
aanse tijd" ("running on Indian time") echt bestaat. Zoals Richard
in het verslag hierboven al schreef; tijd is een rekbaar begrip daar
Henny zegt hierover: "Je kan dingen afspreken maar het loopt al-
tijd anders".
Henny was vooral onder de indruk van alle ruimte daar, en dat de
paarden er los lopen, en kinderen die net kunnen zitten zie je al
zitten al op een paard. Ook zegt ze dat de Indianen daar bepaalde
tradities nog echt in stand houden. Zo zijn de Chiefs nog steeds
belangrijk. Veel van de cultuur wordt in ere gehouden en bestaat
nog. Verder wil Henny graag het email adres van Milo en Moniek
hier bij zetten, voor als anderen geïnteresseerd zijn. Wil je echt
de Indianen leren kennen moet je volgens Henny met Milo mee
gaan; hij hoort tot de Lakota stam en geeft je een bron van infor-
matie en is trots op zijn volk. Email: Moniekanters@aol.com
Henny is op vrijdag 13 juli terug gereisd en zegt de reis van haar
leven te hebben gehad, en dat haar dromen zijn uitgekomen!
Hier wat foto's die Henny daar gemaakt heeft:
Hier 'n verhaal van Maaike Medina:
Ik wil best het een en ander vertellen over mijn ervaringen
maar aan foto's met Indianen kan ik je niet helpen. Zoals je
wel weet willen ze niet graag gefotografeerd worden, en dat
willen wij graag respecteren. Het gaat er ook niet om hoe
leuk het wel niet is om met een Indiaan/Indiaanse op de foto
te staan, want de Indianen die ik heb ontmoet lopen echt niet
meer met een veren hoofdtooi en Indianenkleren rond, en die
dat wel doen doen het meestal voor de peso's van de toeristen.
Ik wil even vermelden dat ik niet in Yucatan bent geweest of
de pyramiden hebt gezocht. Om medische redenen is dat voor
mij niet mogelijk. Hoewel de meeste Maya's te vinden zijn in
het zuiden zijn er velen in toeristenplaatsen te vinden. Ik
ben drie keer in Mexico geweest in o.a. Puerto Vallarta. En ik
kan je vertellen dat de voormalige heersers van het land nu
tot de armste bevolkingsgroepen behoren. Moeders en kinde-
ren bedelen op straat om de dag door te komen. Heel vroeg in
de morgen zie je Indiaanse vrouwen kleding wassen in de ri-
viertjes en allert op de toerist die graag een leuke foto schiet
en vergeet dat het voor deze mensen gezichtsverlies betekend.
Azteken met een hoofdtooi heb ik wel gezien maar dat was van-
wege een dansuitvoering die werd gehouden in verband met een
voorstelling in Mexico-stad. De betekenis die van die dans uit-
ging had te maken met moeder aarde heel bijzonder om te zien.
Terwijl de Valadores (vogelmensen) zich in vroegere tijden ter
ere van de vruchtbaarheids-en voorjaarsgoden in de diepte stor-
ten, doen ze dat nu vooral om de peso's. Vijf feestelijk geklede
Indianen klimmen in een houten constuctie op palen van on-
geveer 30 m hoogte. Er wordt op een fluit geblazen en op dat
teken storten er vier die aan touwen zijn bevestigd zich met
bevestigd zich met het hoofd naar voren in de diepte. Voor-
dat de touwen zich langzaam draaiend van de boomstam heb-
ben afgewikkeld en de mannen de grond bereiken, hebben ze
dertien omwentelingen gemaakt. Het getal 52, dat de vier Vala-
dores samen volbrengen, verwijst naar de kalender cyclus vóór
de komst van de Spanjaarden.
Als je in 2 November (Allerzielen) in Mexico bent dan kan je
getuige zijn van een schouwspel die je niet gauw meer vergeet.
De Mexicanen geloven dat op de dia de Los Muertos, de dag van
de doden, de zielen van de overledenen thuis op bezoek komen.
Voor velen is dit het belangrijkste dag van het jaar. In de wink-
els zie je doodskoppen van aardewerk, musicerende skeletten,
doodskisten, bloemen enz.waar de huizen mee worden versiert.
Kinderen spelen er mee. Overal zie je kaarsen branden.
Voor mensen die niet weten wat de betekenis is kan het vreemd
overkomen. In januari 1994 bezetten aanhangers van een tot nu
toe onbekende guerilla beweging in de deelstaat Chiapas met
geweld een aantal steden en dorpen. Ze trokken zich na twee
dagen terug uit San Cristóbal de las Casas, maar de bezetting
van een aantal andere dorpen en steden duurden langer. Deze
afstammelingen van de Maya's wilden met hun actie protesteren
tegen de sociale misstanden in Chiapas en met name tegen de
extreme armoede van de Indiaanse bevolking van de Lakardonen
van wie het land tegenwoordig in het bezit is van rijke groot
grondbezitters. De ongeveer 2000 opstandelingen noemden zich
Ejérciot Zapatista de Liberación. Het Zapatistische leger voor
Nationale bevrijding, en namen naast de naam ook het motto
tierra y libertad (land en Vrijheid) over van Emiliano Zapata.
Dit is in het kort wat ik heb gehoord en gezien tijdens mijn
reizen naar Mexico. Nog even dit........Marco Polo was de eerste
wereldreiziger. Hij reisde met vreedzame bedoelingen en hij
bracht Oost en West nader tot elkaar. Hij wilde de wereld ont-
dekken, vreemde culturen leren kennen en in hun waarde laten.
Hij zou ons, reizigers uit de 20ste eeuw, tot voorbeeld moeten
zijn. Laten wij openstaan voor anderen volkeren en respect
tonen, zowel voor mens en dier als voor het milieu.
Vriendelijke groeten,
Maaike Medina
Maaike's site:
http://www.geocities.com/maaikemedina/home.html
