Wounded Knee

Monument Wounded Knee

Aan deze wereld kwam tot een onontkoombaar einde na de ontdekking
van goud in de Black Hills en de vestiging van blanke nederzettingen in de prairie.
Een veelbelovend weidegebied voor de rancher, die op zijn beurt het veld moest ruimen voor de farmer.
Amerika was nog volop in zijn kwajongensjaren.
Het optreden tegen de inheemse bevolking vormt de donkerste bladzijde in zijn geschiedenis.
Boekdelen kunnen worden gevuld met de tragiek van een strijd met de rug
tegen de muur van een volk, dat letterlijk alles werd ontnomen wat zijn leven leefbaar had gemaakt.
De blanke die vocht om te doden, de Indiaan, wiens
ideaal het was om als roemrucht krijger in de strijd te mogen vallen.
“Als ik moedig geweest was in de strijd, zou ik nu geen oude blinde nietsnut zijn”
was voor een tijd geleden nog een veelgehoorde opmerking van de oudste generatie.
Het waren jaren van permanente vlucht voor rondstropende soldaten.
In een land dat het hunne, maar nu zwartgeblakerd en van Bizonkudde ontdaan was.
Waarin de Indianen van honger en koude omkwamen, terwijl zelfs
de scalpen van hun vrouwen en kinderen harde dollars waard waren.
Illustratief is een Amerikaanse spreekwoord uit die dagen:
“De enige goede Indiaan is een dode Indiaan.”
In troosteloze reservaten samengedreven moesten zij zich voeden
met leugens in plaats van met het beloofde voedsel, dat door gewetenloze
bestuursambtenaren werd onderschept en verkocht.
Elke inheemse activiteiten was verboden.
De kinderen werden in goederenwagons naar verafgelegen kostscholen gedeponeerd.
En in deze bodemloze wanhoopssituatie kwamen blanken vertellen van
een God, die geen krijgsman was en een gelukkig hiernamaals in een blanke hemel!
Oneindig veel meer hoop verwekten de profetieën van Wovoka, die Indiaanse profeet in de Nevada woestijn.
Zijn boodschap ging als de wind van kamp tot kamp in 1888.
De doden zouden weer opstaan en zij zouden het jachtwild mee terugbrengen.
Vernieuwen zou zich de aarde, waarop geen bleekgezicht meer aanwezig zouden zijn.
De Indianen moesten zich met de geestendans op deze gebeurtenissen voorbereiden.
Een maandenlange dansrage ontstond en de blanke zagen dit als een voorspel tot massale opstand.
Publieke opinie beïnvloeding maakte toentertijd reeds van de pers gebruik.
Die fictieve verhalen verspreide over moordpartijen door Indianen aangericht.
Hier danste echter een wanhopig volk, uitgeteerd, verzwakt, en in vodden gehuld.
Verenigd in een massaal gebed om verlossing.
Regimenten werden om de reservaten samengetrokken.
Sitting Bull, de grote vrijheidstrijder van voorbije jaren, maar nu
een oude gebroken man, werd voor alle zekerheid gearresteerd.
Tijdens het handgemeen met zijn zoons schoot men hem neer.
De lont ontbrande in het kruitvat.
De Indianen vluchten de bergen in en dansten.
Een groep van 98 Lakota’s vergezeld van 200 vrouwen en kinderen, werd
door militairen omsingeld, ontwapend en binnen een
kring van dood en verderf zaaiend veldgeschut vermoord.
Deze moord aanslag aan de Wounded Knee Creek december 1890, is de
finale van een onverhulde vernietigings campagne.

Sitting Bull.
1834-1890.